ขณะที่เขียนไดอารี่นี้เป็นเวลาประมาณ 17.00 น.ที่กรุงเทพฯกำลังฝนตกหนัก  พ่ออยู่บ้านคนเดียวก็อดคิดถึงทุกคนในครอบครัวไม่ได้  ด้วยความบังเอิญหรือเพราะความผูกพันธ์อันใกล้ชิดของพวกเรา  แม่ก็โทรศัพท์ทางไกลจาก Doha มาถามอาการหวัดของพ่อว่าหายดีหรือยัง? เลยบอกแม่ไปว่าไม่ต้องห่วง อาการดีขึ้นแล้ว  พอเลิกคุยสายกับแม่ ก็โทรไปหาน้องเบิร์ดก็พูดคุยตามประสาของพ่อที่คิดถึงลูก ดูน้ำเสียง น้องเบิร์ดคงยุ่งกับงานอยู่ เลยไม่ได้คุยอะไรมาก  เดี๋ยวคืนนี้ว่างค่อยคุยกันอีกนะลูก

                          วันนี้ก็ขอเอาบทความบางเรื่องของท่านเจ้าคุณพระธรรมกิตติวงศ์(ทองดี สุรเตโช ป.ธ.๙.ราชบัณฑิต)ในหนังสือ คำพ่อ คำแม่ มาให้ลูกๆให้อ่านอีก 2 เรื่อง คือ ทาสอารมณ์ และ ทำใจได้ก็ไม่เดือดร้อน

ทาสอารมณ์

ลูกรัก.......

                           ใจคนเรานั้นมักหุนหันพลันแล่น บุ่มบ่าม ไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง  เอาแต่ใจตัวเองเป็นสำคัญ  จึงมักทำอะไรตามใจชอบ ทำตามอารมณ์  หากทำบ่อยๆเข้าก็จะกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์และเป็นทาสอารมณ์ในที่สุด  เมื่อเป็นทาสของอารมณ์แล้ว ก็ถูกอารมณ์บงการอยู่ตลอดเวลา  หาความสุขสงบในชีวิตไม่ค่อยได้  คนที่เป็นทาสอารมณ์นั้น  มักจะคิดว่าตัวเองเท่านั้นทำถูกคิดถูก  คนอื่นผิด คนอื่นสู้ตัวเองไม่ได้ ไม่ยอมฟังใคร หรือมักคิดว่าไม่มีใครทำให้ถูกใจได้เลย  จึงต้องทำงานคนเดียว คนอื่นทำด้วยไม่ได้  ไม่ถูกใจไปเสียทั้งนั้น  นิสัยอย่างนี้แหละลูก ที่เรียกว่าทาสอารมณ์ เป็นนิสัยที่ต้องทิ้งเสียให้เด็ดขาด  ไม่อย่างนั้นจะหาความสุขสงบทางใจไม่ได้เลย จะมีแต่ความว้าวุ่น ขุ่นเคืองตลอดไป

ทำใจได้ก็ไม่เดือดร้อน

 ลูกรัก........

                          เวลาที่เราเกิดความทุกข์ เกิดความไม่สบายใจ หรือมีปัญหาชีวิตเกิดขึ้น วิธีแก้ที่ดีที่สุด ซึ่งต้องทำให้ได้เป็นอันดับแรกก็คือ "ทำใจ" เราต้องทำใจให้ได้ก่อนแล้วค่อยไปคิดแก้ไขปัญหาต่างๆภายหลัง  บางเรื่องแค่พอทำใจได้เท่านั้น ทุกอย่างก็จบสิ้น  ถ้าเรายังทำใจไม่ได้ก็ป่วยการที่จะมาคิดแก้ปัญหา  อาจยิ่งแก้ยิ่งยุ่งก็ได้  วิธีทำใจก็คือ ตั้งสติให้ดี ผ่อนคลายอารมณ์เครียดลง พิจารณาให้ถ่องแท้ ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นให้ดี สาวให้ถึงปมของเรื่อง  มองให้เห็นความจริงว่า  เรื่องหรือปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นมันเกิดขึ้นแก่เรามีเฉพาะแก่เราคนเดียวเท่านั้น หรือเกิดขึ้นแก่คนอื่น มีแก่คนอื่นด้วย  คิดให้ถึงว่าคนอื่นเขามีเรื่องมีปัญหาอย่างเราไหม  หนักหนาสาหัสกว่าเราไหม เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาของทุกชีวิตใช่หรือไม่ ถ้าเราคิดทบทวนให้ถ่องแท้อย่างนี้ ก็จะมองเห็นความจริง  และเมือพบความจริงด้วยตัวเองแล้วก็จะค่อยๆทำใจได้  เมือทำใจได้  เรื่องใหญ่ก็จะกลายเป็นเรื่องเล็ก  เรื่องเล็กก็จะกลายเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง  แล้วเราก็จะสบายใจเพราะสามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยความคิดและสติปัญญาตนเอง

                          ลูกเอ๋ย อันความทุกข์นั้นเกิดขึ้นในใจ ใจเราไปยอมรับและยึดมันไว้  ทุกข์จึงอาศัยใจเราอยู่อย่างสบาย  แต่ใจเราเองกลับเป็นทุกข์ เพราะไปแบกทุกข์ไว้จนหนักอื้ง  ถ้าใจเราไม่ยอมรับ ไม่แยแส และไม่แบกมันไว้ ใจเราจะเป็นทุกข์ได้อย่างไร?

เป็นอย่างไรบ้างลูกๆ  พ่อคิดเรื่องที่พ่อนำมาถ่ายทอดให้อ่านกันนี้ ก็เป็นประโยชน์กับลูกๆและคนที่ได้อ่านพอสมควร   โอกาสหน้าถ้าพ่อมีเวลา จะหาเรื่องมาเขียนให้ลูกๆได้อ่านกันอีก   พ่อขอให้คุณแม่ที่อยู่โดฮา น้องนุ้ย น้องเบริ์ด และลูกๆที่ได้อ่านแล้วมีความสุขความเจริญและโชคดีตลอดไป

รักและคิดถึงน้องนุ้ย น้องเบิร์ดมากๆนะครับ  ส่วนแม่พ่อก็คิ................