เมื่อคืนเวลาที่เมืองไทยประมาณตีหนึ่งกว่า  มีเสียงลูกจากโทรศัพท์ที่ดังขึ้นว่า  "นุ้ยอ่านไดอารี่ของพ่อแล้วรู้สึกคิดถึงพ่อ" ลูกพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ  ก็ทำให้ สะท้อนใจบ้างพอสมควร  จึงเลี่ยงถามว่า "ลูกทานข้าวหรือยัง?"  ลูกตอบว่ากำลังจะทาน เพิ่งทำกับข้าวเสร็จ มีต้มยำกุ้ง กับ ข้าวผัด  มีหนิงอยู่ทานเป็นเพื่อนด้วย  พ่อจึงบอกให้ลูกไปทานข้าวก่อนเพราะดึกมากแล้ว  ที่"โดฮา"ก็ประมาณ 3 ทุ่มเศษ  พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน  และกำชับด้วยว่า    "ถ้าคิดถึงพ่อก็ต้องทานข้าวมาก ๆ พักผ่อนมาก ๆ พ่อจะได้ไม่ต้องห่วง"

                 พอเช้านี้พอมีเวลาว่าง จึงอยากเขียนไดอารี่เพื่อบอกลูกว่า ไม่ว่าเมื่อไร  หรืออยู่ที่ไหนก็ตาม พ่อและแม่รักและคิดถึง ห่วงลูกตลอดเวลา  วันนี้พ่อจึงขอเอากลอนที่พ่อเคยลงไว้ให้ลูกมาลงอีกครั้งหนึ่ง รวมทั้งบทกลอนใหม่ที่พ่อเพิ่งจะเขียน  เพื่อให้ลูกระลึกเสมอว่าพ่อและแม่"รักและคิดถึงลูกเสมอ"

                  อนิจจาดาวชายแก่และหมาสอง

                  เฝ้าจ้องมองดาวลิง-หมูในเวหา

                  ที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้ากรุง"โดฮา"

                  เมื่อไหร่หนาจะเคลื่อนมาอยู่ฟ้าไทย

               ส่องไสวและเคลื่อนไปเป็นกลุ่มก้อน

               และสัญจรเป็นครอบครัวที่สดใส

               ดาวพ่อแม่ ดาวลูกรวมเป็นดาวใจ

               เป็นดาวศุกร์(สุข)ที่ใคร ๆ อยากชื่นชม

บทต่อมาเป็นการเตือนในเรื่องของคน

 "งูลอกคราบกี่ครั้งลายยังอยู่

เขี้ยวเล็บทู่เสือยังอยากตะปบเหยื่อ

น้ำทะเลยังตกเกล็ดเป็นเม็ดเกลือ

จึงอย่าเชื่อคนพาลจะ  ละสันดาน"

กลอนบทนี้เป็นการให้กำลังใจ

                 เพราะเรี่ยวแรงแข็งขันขยันสู้

                 เปิดประตูทรัพย์สมชมทรัพย์สาร

                 เพราะกระตือรือล้นสร้างผลงาน

                 จึงถึงฐานแห่งโฉลกโชคลาภดี

                  เพราะไม่คร้านงานเดินเจริญรุ่ง

                  จะได้เก่งด่วนเด่นเป็นเศรษฐี

                  ไม่มีทางลัดล้ำนำชีวี

                  นอกจากมีเพียรจริงจึงยิ่งยง

                  ทางสู่ดวงดาวใดไปถึงแน่

                  ขอเพียงแต่ขยันรุดสุดประสงค์

                  เพียรชอบสิ่งนำประสบพบทางตรง

                  ให้ถึงธงปลงทุกข์ สุขนิรันดร์

บทกลอนเพื่อระลึกถึงความหลังที่"กรุงกัวลาลัมเปอร์"

                   เหมือนนางฟ้าที่บินไปได้ทุกที่

                   แต่FLIGHTนี้ที่กัวลาฯเป็นจุดหมาย

                   ที่พ่อแม่นัดพบลูกเมื่อปีกลาย

                   ยังไม่หายประทับใจสุขนิรันดร์

                   เราสามคนพ่อแม่ลูกตระเวนทั่ว

                   เที่ยวกรุงกัวลาลัมเปอร์อย่างสุขสันต์

                   ทั้งกินเที่ยวด้วยความสุขทุกวี่วัน

                   เหมือนความฝันต้องจดจำไม่รู้ลืม

บทกลอนสุดท้ายพ่อเพิ่งจะเขียนด้วยความรักและคิดถึงลูก

แหงนดูดาวที่ระยิบบนท้องฟ้า

สาดส่องมาให้พ่อมองด้วยคิดถึง

ลูกสาวพ่ออยู่ต่างแดนกว่าปีนึง(หนึ่ง)

จิตรำพึงอีกสองปีครบสัญญา

ฝากแสงดาวที่สาดส่องให้ลูกรู้

ว่าพ่ออยู่เมืองไทยแหงนมองหา

กลุ่มดวงดาวกลุ่มเดียวกับที่"โดฮา"

ให้เมตตาช่วยโอบลูกให้สุขกาย

ถ้าเห็นดาวเหมือนเห็นพ่ออยู่ใกล้ลูก

ด้วยห่วงใยด้วยผูกพันธ์ไม่รู้หาย

เป็นกำลังใจให้ลูกรักไม่เสื่อมคลาย

ให้เป้าหมายที่ลูกหวังต้องเป็นจริง

สิ่งสำคัญขอให้ลูกมีความสุข

ไม่มีทุกข์ ไม่มีโรค สำคัญยิ่ง

ใจพ่อแม่อยู่ใกล้ลูกทุกอาจิณ

ให้ทุกสิ่งที่ดี ๆ ของลูกเรา.

                เป็นอันว่าไดอารี่ที่พ่อเขียนในวันนี้ ให้ลูกระลึกอยู่เสมอว่า  ความสัมพันธ์อันใกล้ชิดของพวกเราทุก ๆ คนในครอบครัวแนบแน่นและสำคัญยิ่ง  พ่อแม่รักและห่วงใยลูกเสมอ   ทรัพย์สินเงินทองไม่สำคัญเท่ากับ ขอให้ลูกสมปรารถนาและสมหวังในทุกสิ่งที่ดี ๆ พบเจอแต่คนดี ๆ เพื่อนดี ๆ และสิ่งที่ดี ๆ เสมอ ที่สำคัญที่สุด ให้ลูกเป็นตัวอย่างที่ดี ๆ ของสังคมตลอดไป.

                 ขอจบด้วยความรักและความคิดถึง

ปล. พ่ออาจหยุดเขียนสักพักหนึ่ง ระยะนี้ต้องมีงานหลายอย่างต้องทำ  แต่จะพยายามหาเรื่องราวมาเขียนให้อ่านอีก.