ถึงแม้ว่าหลายเดือนที่ผ่านมา  โอกาสที่พ่อกับลูกสาวที่คุยกัน ถามทุกข์สุขกันน้อยลง  เนื่องด้วยเวลาว่างของพวกเราไม่ค่อยลงตัวกัน  พ่อก็ต้องไปยุ่งกับการซ่อมแซมปรับปรุงบ้าน

                ต้องยอมรับว่าการซ่อมแซมปรับปรุงบ้านนี้  มีปัญหายุ่งยากซับซ้อน ให้เครียดให้ปวดหัวอยู่ทุกวัน  ไม่เหมือนกับการสร้างบ้านใหม่  แต่ถึงอย่างไรก็ผ่านไปด้วยดีและใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว  แต่งบประมาณที่ตั้งไว้ก็บานปลายไปมากพอสมควร

                 ทีนี้ขอเริ่มเรื่องกับหัวข้อที่เขียนไว้ "รักลูกนะลูกรัก"  เพราะวันนี้เป็นวันครบที่ 2 ปีที่ลูกสาวสุดที่รัก ลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่ ต้องจากอกพ่อแม่ไปอยู่แดนไกล  ก็ต้องขอย้อนบทกลอนที่พ่อได้เขียนไว้ในไดอารี่เมื่อปีที่แล้ว---------แหงนดูดาวที่ระยิบบนท้องฟ้า

สาดส่องมาให้พ่อมองด้วยคิดถึง

ลูกสาวพ่ออยู่ต่างแดนกว่าปีนึง(หนึ่ง)

จิตรำพึงอีกสองปีครบสัญญา

ฝากแสงดาวที่สาดส่องให้ลูกรู้

ว่าพ่ออยูเมืองไทยแหงนมองหา

กลุ่มดวงดาวกลุ่มเดียวกับที่ "โดฮา"

ให้เมตตาช่วยโอบลูกให้สุขกาย

ถ้าเห็นดาวเหมือนเห็นพ่ออยู่ใกล้ลูก

ด้วยห่วงใยด้วยผูกพันธ์ไม่รู้หาย

เป็นกำลังใจให้ลูกรักไม่เสื่อมคลาย

ให้เป้าหมายที่ลูกหวังต้องเป็นจริง

                  จากวันที่ลูกต้องจากเมืองไทยจนถึงวันนี้ ย่างเข้าปีที่ 3 แล้ว แต่ความรักความคิดถึงและความห่วงใยที่พ่อแม่มีต่อลูก ไม่เคยเสื่อมคลาย ไม่ได้จืดจางไป  แต่กลับรักและห่วงใยลูกมากขึ้น

                   ที่ว่า"รัก"มากขึ้นนั้น มันมีความภาคภูมิใจในตัวลูกรวมอยบู่ด้วย  เพราะลูกได้ปฏิบัติตัวเป็นคนดี เป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ตลอดมา คอยห่วงใยในความเป็นอยู่ของพ่อแม่อย่างสม่ำเสมอ  จนได้รับฉายาจากเพื่อนๆพี่ๆที่รู้และใกล้ชิดกับลูกว่า ---ลูกกตัญญู---

                    และที่ว่าเป็น "ห่วง" มากขึ้นนั้น เพราะลูกมีภาระความรับผิดชอบในหน้าที่การงานมากขึ้น  ปัญหาต่างๆ แรงกดดันต่างๆจากหลายด้านก็มากขึ้น ถึงแม้ว่าพ่อจะรู้ว่าลูกมีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีกำลังใจจากเพื่อนๆพี่ๆCSD พ่อก็อดเป็นห่วงลูกไม่ได้

                    จำไว้นะลูก คำว่า"คน"ในภาษาไทย มีความหมายที่ลึกซึ้งอยู่ในคำของมันอยู่แล้ว  ฉะนั้น คำว่า"คน" ย่อมมีคนดีคนชั่ว คนรักเราเกลียดเรา  อิจฉาเราและอะไรอีกมากมายคละเคล้าปะปนอยู่   รายละเอียดต่างที่มากกว่านี้ ลูกคงจำได้เพราะพ่อได้พูดอยู่เป็นประจำ  อย่างไรก็ตาม ลูกต้องยึดมั่นในความดี มีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่อ่อนไหวไปตามสิ่งต่างๆ และที่สำคัญต้องดูแลสุขภาพของลูกเองให้ดีที่สุดด้วย

                   ด้วยความดี ความเมตตา บุญกุศลทั้งหลายที่ลูกได้กระทำไว้  ความกตัญญูกตเวทีที่ลูกให้ไว้กับพ่อแม่ ต่อผู้มีพระคุณของลูก และผลบุญที่พ่อแม่ได้กระทำไว้ ได้สะสมไว้ จงดลบันดาลให้น้องนุ้ย ลูกสาวของพ่อ จงพบแต่ความสุข ความเจริญ สมหวัง สมความปรารถนาในสิ่งที่ดีๆ และประสบความสำเร็จ เจริญก้าวหน้าในชีวิตและในหน้าที่การงานยิ่งๆขึ้นไป  ขอให้ลูกแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งหลายทั้งปวง ขอให้เรื่องร้ายกลายเป็นเรื่องดี ศัตรูกลับมาเป็นมิตร มีชัยชนะเหนือหมู่มารทั้งปวง  ขอให้เป็นที่รักและเอ็นดูของทุกๆคน  มีสุขภาพที่แข็งแรง ห่างไกลจากโรคภัยไข้เจ็บทั้งปวง

                  สุดท้ายพ่อก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆCSDของลูกที่คอยให้ความห่วงใย ดูแลและให้กำลังใจกับลูกด้วยดีตลอดมา  โดยเฉพาะพี่หน่อง พี่ปุ๊ก พี่แจแปน พี่ปุ้ม และพี่คนอื่นที่ไม่ได้เอ่ยถึง เพราะกลัวจะเขียนชื่อผิด แต่จะขอจดจำและระลึกถึงในความดีของทุกคน  ขอขอบคุณอีกครั้งหนึ่งและขอให้เพื่อนๆพี่ๆ CSD-ของน้องนุ้ยจงพบแต่ความสุข ความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต ในหน้าที่การงานตลอดไป

                  ก่อนจบไดอารี่หน้านี้ ขอบอกลูกว่า พ่อแม่และน้องเบิร์ดรักและคิดถึงลูกเสมอ  ขอให้ลูกโชคดี สมหวัง สมความปรารถนา ตามที่พ่อได้ให้พรกับลูกไว้ทุกประการ-------ถึงแม้ลูกจะมีวัยมากเพียงไหน

                   อยู่ห่างไกลจากพ่อแม่สุดกู่หา

                   พ่อแม่ยัง รักห่วงลูกทุกเวลา

                   ปรารถนาให้ลูกสุขไร้ทุกข์ภัย

รักและคิดถึงลูกมากๆครับ.