น้องนุ้ยลูกรักของพ่อแม่

                    เมื่อวันสงกรานต์ลูกอยู่ที่HONG KONG พ่อและแม่ได้ไปดูสวนที่"ป่าเด็ง"เพราะสงกรานต์ปีนี้น้องเบิร์ดไม่ไปเที่ยวที่ไหนเลย อยู่กับบ้านทุกวัน พ่อคิดว่าน้องทำงานแล้วเลยมีความคิดอ่านเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

                     เมื่อน้องเบิร์ดอาสาดูแลบ้านก็เลยไม่ต้องห่วงบ้าน  เมื่อไปถึง"ป่าเด็ง"อะไรๆเปลี่ยนแปลงไปหมด ผู้คนเข้าไปอยู่มากขึ้น  ความเป็นป่าธรรมชาติเช่นในอดีตก็น้อยลง  นักท่องเที่ยวไปเที่ยวน้ำตกป่าละอูกันมาก นี่แหละที่ผู้คนมักพูดกันเสมอว่า "ความเจริญไปถึงไหน ความเป็นธรรมชาติก็จะค่อยๆหายไป"

                      เดี๋ยวนี้สวนที่ป่าเด็งไม่มีคนคอยดูแล เลยดูคล้ายกับสวนร้าง วัชพืชเถาวัลย์ต่างๆขึ้นเต็มไปหมด ผลไม้ต่างๆที่ปลูกไว้ ถูกขโมยไปหมด  ต้นไม้ใหญ่ท้ายสวนที่พวกเราเรียกมันว่า"ต้นผึ้ง"นั้น ยังไม่มีผึ้งมาทำรัง ได้ข่าวว่าปีที่แล้ว พวกกระเหรี่ยงมาแอบตีผึ้ง ได้น้ำผึ้งไปพันกว่าขวด 

                       ได้ใช้เวลาทำโน่นทำนี่อยูที่สวนจนถึงประมาณบ่าย 3 โมงเพราต้องเสียเวลาติดต่อหาชาวป่าแถวนั้นมาช่วยถางพวกวัชพืชต่างๆ พวกเขาคิดค่าแรง 7,500ต่อ 10 ไร่ ค่าแรงฉีดน้ำยาค่าหญ้าคิดไร่ละ 250 บาท(เฉพาะค่าแรง)  ระหว่างทางกลับเกือบจะถึงสามแยกที่ไปน้ำตกป่าละอู ได้แวะกินข้าวที่ร้านอาหารป่านายต้อ ที่เมื่อก่อนที่ลูกไปกินนั้น เมนูอาหารส่วนใหญ่จะเป็นกบ กบตัวใหญ่ๆที่เค้าเลี้ยงไว้ ไม่รู้ลูกจำได้หรือเปล่า  อาหารยังคงรสชาติอร่อยเช่นเดิม แต่ไม่มีเมนูกบแล้ว  ทีแรกว่าจะสั่งพวกเนื้อชะมด เนื้ออีเห็น เจ้าของร้านบอกว่าเนื้อค่อนข้างจะสาป  จึงสั่งกับข้าวเป็นเนื้อกวางผัดน้ำมันหอย, เห็ดป่าผัดน้ำมันหอย(เมนูนี้อร่อยมาก) ต้มยำอะไรนึกไม่ออก,ปลานิลทอดกระเทียมพริกไทย และหมดไปด้วยข้าวสองโถ เรียกว่า"พุงกาง"เลย  ด้วยราคาอาหารพร้อมเครื่องดื่มเป็นเงินสี่ร้อยกว่าบาท ถูกมากๆ

                    หลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินทางกลับเพราะช่วงนั้นใกล้จะ 5โมงเย็นแล้ว และจะต้องผ่านป่าอุทยานอีก ที่สำคัญกลัวว่าจะเผชิญกับโขลงช้างป่าอีก ที่มักจะออกมาหากินตอนเย็นๆและช่วงหัวค่ำ  และแล้วก็ต้องมีนาทีระทึกใจที่สุดอีกแล้ว เพราะได้เจอกับช้างป่าหนุ่มอยู่เชือกหนึ่งกำลังหาอะไรกินอยู่ป่าริมทาง ลักษณะสวยงามและน่ารักมาก  อาหมูพ่อน้องบ๊อสสให้พ่อช่วยถ่ายรูปช้างป่าเชือกนี้ให้ด้วย โดยจอดรถอยู่ห่างจากช้างป่านี้ประมาณไม่เกิน 10 เมตร  พอพ่อยกกล้องขึ้นจะถ่ายเท่านั้น  นาทีระทึกใจก็มาถึง ช้างป่าเชือกนี้ชูงวงขึ้นพร้อมส่งเสียงร้องและวิ่งเข้ามาหารถที่จอดอยู่ เมื่อเกิดเหตุตื่นเต้นขึ้น ทุกคนในรถบอกให้รีบขับรถหนี ช้างป่าหนุ่มเชือกนี้จึงหยุดมองรถแว๊บเดียวแล้วค่อยๆเดินเข้าป่าไป  พอหายจะเรื่องตื่นเต้นระทึกขวัญแล้ว กลับกลายเป็นเรื่องสนุก วิพากวิจารณ์กันอย่างสนุกในหลายๆแง่มุม แต่สรุปแล้วว่า ตอนที่พ่อยกกล้องขึ้น ช้างมันคงคิดว่าพ่อจะทำร้ายมันมากกว่า  สัญชาติญาณสัตว์ป่ามันก็ต้องป้องกันตัวเอง  โชคดีจังที่พวกมันไม่มากันทั้งโขลง  คงได้หนีกันป่าราบแน่

เขียนเพิ่มเติม: พ่อลืมโม้อีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับช้างในสถานที่ใกล้เคียงกัน  มีอยู่ครั้งหนึ่งช่วงหัวค่ำ ราวๆ หนึ่งทุ่ม ก็ขับรถกลับบ้านและผ่านอุทยานนี้เช่นกัน  ทุ่มนึงในป่าจะมือมาก  ก็เจอช้างป่าโชลงหนึ่งมีอยู่ประมาณ 4 เชือก(เท่าที่เห็น) มีอยู่ตัวหนึ่งตัวใหญ่มากสงสัยจะเป็นจ่าโขลง  รวมตัวอยู่กลางถนน  ทำให้ต้องรีบปิดไฟหน้ารถและหยุดรถทันที เพราะชาวป่าเคยสอนว่า ถ้าเจอะช้างในตอนกลางคืนให้รีบปิดไฟหน้ารถ ห้ามกดแตรไล่ช้างเด็ดขาด เพราะช้างจะตกใจและวิ่งมาทำอันตรายเราได้  ดับไฟจอดรถรอสักพักหนึ่ง ก็เห็นแสงไฟหน้ารถวิ่งมาแต่ไกล และวิ่งมาในทางเดียวกันด้วย  ทีนี้ความวิตกกังวลก็เริ่มผุดขึ้นมาในสมอง  รถของเราปิดไฟอยู่ ถนนในป่าก็มืด ถ้ารถที่วิ่งมามองไม่เห็นรถที่จอดอยู่และมาชนท้ายรถเราจะทำยังไง? และถ้าเปิดไฟรถ โขลงช้างก็อาจมาทำลายพวกเราได้  ทำยังไงดี  โขลงช้างก็ไม่ไปสักที รถคันหลังก็วิ่งมาเร็ว ในที่สุดความฉลาดก็มาไล่ความวิตกทั้งหลายไป ด้วยการเหยียบเบรคแล้วก็ปล่อย ทำแบบนี้จนรถคันนั้นสงสัยเลยจอดรถอยู่ห่างๆ คอยสังเกตุการณ์(สงสัยกลัวจะถูกพ่อปล้นก็ได้) จนในที่สุด โขลงช้างก็เดินเข้าไปป่า ด้วยความตื่นเต้นของพ่อและทุกคนในรถ  และพ่อมารู้ทีหลังว่าช้างโขลงนี้ หัวหน้าหรือจ่าโขลงตัวใหญ่ๆนั้นเป็นช้างเกเร อุ๊ย!แม่เจ้าโว้ย  โชคดีที่รู้ทีหลัง ไม่นั้น หัวใจคงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มตั้งแต่เห็นตอนแรกแล้ว.